Şimdi, bir kısım ortodoks ekonomistler şöyle bir iddiayı gündeme getirmeye çalışıyorlar: “Efendim aslında teori doğrudur. Ancak, bu hükümet enflasyonu çok süratli düşürdü. Onun için de iddia edilen faydaların hiçbiri gerçekleşemedi”.

Bak, bak, baak. Bu bana neyi hatırlattı biliyor musunuz? ABD’de zaman zaman görülen “Elvis yaşıyor” pankartlarını.

Bu ortodoks anlayış, şimdi tekrar geri birinci dönem masallarına dönme gayreti içerisinde. Ha düştü ha düşüyor diye milleti oyalayıp durmak istiyorsunuz öyle mi? İyi de bu numarayı 20 yıl boyunca denediniz olmadı, 5-6 yıl içerisinde düşürdünüz, yine olmadı. Şimdi tekrar başka bir mazeret üretmenin ne manası var Allah aşkına?

Ya hu (ey ortodoks ekonomistler) sizler, bir avuç efendilerinizin servetini korumak ve garanti altına almak için bu mazeretleri üreteceğinize, onmilyonlarca insanın gönlünü kazanmak ve hakkı adaleti yaymak için küçücük bir çalışma yapsanız ondan çok daha onurlu ve faydalı değil mi? İnsan, danışmanlık parası alıyorum diye bu kadar da mantıksız ve anlamsız bir süreci zorlayıp durmaz ki! Biraz aklınızı -rantiyecinin cebinden çıkarıp- başınıza alın ne olur. Sizin durumunuz şu fıkradaki danışmanın durumuna benzemeye başladı, haberiniz olsun.

Avcı olduğunu iddia eden ama çok palavracı olan bir bey, söyledikleri dikkate alınsın diye yanına çok yüksek parayla bir danışman tutmuş. Danışmana sadece şu işi vermiş; “Ben ne söylersem, o söylediğimin olabilirliğinin teorisini yapacaksın”.

Birgün bir ziyafette beyler, ne kadar ileriye ok atabildiklerini konuşurlarken, danışmanın beyi “Bir ok attım, geri yere düşmedi” demiş. Tabi herkes garip garip birbirlerine bakarken, danışman hemen ayağa kalkmış ve “Ok, çok ilerideki bir ağacın tepesine saplanıp kaldı” demiş tebessümle. Tabi millet alkışlamış beyi, “bravo” sözleriyle.

Bir başka mecliste, av ve avdaki yemek partilerinden bahsedilirken, danışmanın beyi “Bir ok attım, kuş kebab oldu” deyivermiş. Tabi etrafındakiler hemen dönüp danışmana bakmışlar, “Acaba beyimiz ne buyurdu” diye. Danışman bu sefer biraz isteksiz bir şekilde yavaş yavaş ayağa kalkarak, “Efendim, beyimiz bir ok attı, kuşu vurdu ve ok kuşla beraber yanan bir ateşin üzerine düştü. Biz yetişinceye kadar kuş kebab olmuştu. Çok da lezzetliydi” demiş. Tabi millet biraz da hayretle beyimizi alkışlamışlar.

Yine bir gün bir ziyafette muhabbet koyulaşmış iken, danışmanın beyi “Bir ok attım sütlaç oldu” deyivermiş. Bu sefer etrafındakiler, çok şaşkın bir şekilde yüzlerini danışmana çevirmişler. Ama danışmanımız, başını yere eğmiş öyle duruyor. Konağın kahyası koşarak gelip danışmanın kulağına,

-“Birşeyler söylesene, sana bunun için para veriyoruz” demiş.

Danışman kızgın bir şekilde başını kaldırıp kahyaya,

-“İstifa ettim kardeşim. Bu kadar da palavra sıkılmaz ki! Bizim de bir onurumuz var. Böyle bir palavraya nasıl teori üretebiliriz?!” demiş.

Dünyada enerji üretimindeki kısıtlar ve enerji fiyatlarının sürekli artması, “yeşil enerji”ye olan rağbeti de artırmıştır. İnsanlar, kârlılıklarından dolayı tahıl üretiminden (doğal olarak!) dizel ve/veya alkol üretebilecekleri ürünleri ekip biçmeye yöneltilmektedirler. Bu da küresel elitlerin tahılı kısıtlama operasyonlarına uygun düşmektedir.

Aslında her şey doğal olarak gelişmekte ya da geliştirilmektedir. Her şey bir sebep ve sonuca bağlanmıştır. Bizler ayrıntıda meşgul edilirken, birileri bütünü kendi arzu ve istekleri doğrultusunda dizayn etme gayreti içerisindedirler. Şimdi iyi takip edin. 11 Eylül’den sonra terör tehditi birinci sıraya yerleştirildi. Teröristler İslam Coğrafyasında idiler! Petrol de! BOP çerçevesinde İslam Coğrafyasına operasyonlar başladı. Petrol fiyatları fırladı. Kazananlar, Bush’un çevresindeki petrol kartelleri oldu! Bush, alternatif enerji kaynaklarına ihtiyacı dile getirdi. Bush’un çevresindeki petrol kartelleri biyodizeli gündeme getirerek tarımda kendi kendine yeten ülkelere “yeni ürünü” takdim etmeye başladılar. Buradan da kazananlar, yine, Bush’un etrafındaki petrolcüler olacaklar. Orta vadede ise bu ülkelerdeki fakirler açlık tehlikesi ile karşı karşıya kalacaklar.

Yine, uzmanların ifadelerine bakarak, şu tahlillere birlikte göz atalım.

Kırsal arazide, fakir bir insanın beslenmesi için gereken arazi miktarı yaklaşık 800 metrekaredir. Büyük oranda et tüketimi içinde bulunan zengin biri için ise 3,600 metrekareye ihtiyaç vardır.

Ancak, diğer taraftan, orta sınıf bir arabanın yakıt ihtiyacının karşılanması için yaklaşık 8,000 metrekarelik bir araziye ihtiyaç vardır. Büyük bir otomobilin yakıt ihtiyacının karşılanması için ise yaklaşık 30,200 metrekareye ihtiyaç vardır.

Bu da şu manaya gelir. Büyük bir otomobilin yakıt ihtiyacının tarım yaparak karşılanması için ihtiyaç duyulan arazi ile, kırsal bölgede 38 fakirin geçimi temin edilebilir.

Buradan da şu anlamı çıkarabiliriz. Eğer milli bir tarım politikamız olmaz ise bir avuç uluslararası kartelin spekülatif oyunları ile onbinlerce arabanın yakıt ihtiyacı için milyonlarca insanın aç kalmasına sebep olabiliriz. Dünyada bunun örneklerini yaşayan birçok ülke mevcuttur.

Topraklarını biyodizel (alkol) için tarıma açan ilk ülke Brezilya’dır. Onu takiben birçok Afrika ülkesi de topraklarını bu tür biyodizel-alkol üretimine açmıştır. Dünya Bankası, 1980’li yılların başında Afrika ülkelerine bu konuda 265 milyon dolarlık bir kredi teşviği bile yapmıştır.

Bu tür programın bir parçası olarak da gıda-tahıl ithalatı desteklenmiştir. Uluslararası gıda yardımlarını da hesaba katınca, belli bir zaman sonra insanlar tarımdan tamamen uzaklaşmışlar ve zengin toprakların üzerinde ölümü bekleyen açlar haline dönüşmüşlerdir.

Kara Afrikasına ilk gittiğimde karşılaştığım manzara beni çok şaşırtmıştı. Çok zengin yeraltı ve yerüstü kaynaklarına sahip olan bu kıtada nasıl oluyor da insanlar açlık sıkıntısı çekiyorlardı. Onları başlangıçta anlayamamıştım. Ancak, zamanla okuduklarım ve oranın kara derili ama Batı zihniyetli idarecilerinin uygulamalarını gördükçe “işbirlikçi idarelerin” ülkelere işgalci ordulardan daha büyük zararlar verebileceklerini de anlamış oldum.

Bize en büyük zararı bize benzeyenler veriyor. İşbirlikçiler veriyor.

Bunun ne anlama geldiğini bilen var mı?

O da nereden çıktı demeyin, bu da benim kullandığım bir tabir.

Aralarında Dini Nikah bulunmayan bir bayan ve bir erkeğin ailelerinden habersiz veya aşikar buluşmaları, üçüncü bir müslümanın gözetimi olmaksızın yalnız başlarına kalmaları, elele tutuşmaları, kucak kucağa sarılmaları vb. nin hükmü haramdır. Bana bunu zina ile ne alakası var diye de sormayın. Çünkü, zina sadece nikahsız cinsi münasebet değil. Elin de, dilin de, gözün de, kulağın da, ayağın da zinası vardır. Bunlar fıkıhta sabit hükümlerdir.

Ancak benim Flört (başta saydığımız davranışlar bütünü) e Light Zina dememin sebebi, el, ayak vb. zinaları değil, flörtün direkt veya dolaylı olarak zinaya zemin hazırlamasıdır. Ve bu fiilin toplum içerisinde yaygınlaşması, toplumun temeli olan aile mefhumunun temelini dinamitlemektedir…

Abdulhamit ŞENGÜL

( 20.11.2004)

                Hiçbir insanın suç ve ceza kavramından habersiz olabileceğine inanmıyorum. O halde geriye ikinci seçenek kalıyor. Şimdi bana başka seçenekler de sunabilirsiniz. Örneğin; “Allah bağışlayıcıdır”, “O’nun rahmetine sığınıyoruz” veya “hele biraz yaşım ilerlesin, o zaman namaz, hac vb. ibadetler başlayıp, günahlardan kaçınırız, gibi…

                Hiçbir insanın, ne Allah’ın rahmetine sığınarak günah işlemeye hakkı vardır, ne de 70 yıl yaşayacağına dair bir güvencesi. Ayrıca genç bir insanın zinadan sakınması, Allah katında ihtiyar bir insanın zinadan sakınmasından kat kat daha değerlidir.

“Ömür bir an’dır, o an bu an’dır, 

 Tövbe etmez isen, her an ziyandır.”  

                                                                                          Abdulhamit ŞENGÜL 

Enflasyonla mücadele teorisinin çökmesi ile birlikte, bir özeleştiri yapılıp, ekonomik sistemin insanı temel alacak şekilde yeniden yapılandırılması gerekiyordu. Ancak, dün de ifade ettiğim gibi, sayıca küçük ama sahip olduğu imkanlar açısından büyük olan bir kesim mevcut statükodan çok memnun olduğu için ısrarla bunu koruma gayreti içerisine girdi. Sermayeyi kontrol ettikleri için, ardışık olarak medyayı ve siyaseti etkileyebilmekte ve dolayısıyla da halkın gözünü boyayarak onları yönlendirebilmektedirler.

Bu mahfillerden çıktığına inandığımız ve hemen hemen her geniş müzakereli ekonomi programında işittiğimiz iki saçma argüman; “efendim, Türkiyemiz artık geri dönülemez bir ekonomik sürece girdi” ya da “ekonomik sisteme siyasetçiler karışmasın, onlar bu işi bilmiyorlar ve bozuyorlar” ifadeleridir.

Yani demek istiyorlar ki; “Biz 25 sene uğraştık ve şimdiki saltanatımıza yeni ulaştık. Artık bu işin geri dönüşü olmasın. Aman siyasetçiler karışıp da bu saltanatımızı yıkacak bir tedbir de almasınlar”.

Öncelikle hemen şunu ifade edelim ki millet idaresinde “ilel ebed devam edecek bir süreç” yoktur. Her mecranın son bulacağı bir yer ve zaman vardır ve her şey olacağına varır. Tarih bunun örnekleri ile doludur.

Yaklaşık 25 yıl boyunca bu milleti bir dizi saçmalık ile kandıracaksınız ve sonunda kullandığınız argümanların milletin değil sizin saltanatınıza hizmet ettiği ortaya çıkacak. Sonra da bütün pişkinliğiniz ile “eh n’apalım netice böyle çıktı, şimdi buradan dönemeyiz” diyeceksiniz.

Milleti kandırmak için de onları tek tek insan olarak değil, sayı olarak takdim eden istatistikler yayınlayacaksınız, öyle mi? Neymiş efendim, kişi başına düşen milli gelir 5.000 dolar imiş! Sevinmeli imişiz. Yahu, bu bir sayı. Sayılar karın doyurmuyorlar. Her zaman gerçeği de ifade etmiyorlar.

Bakınız, diyelim ki iki insan lokantaya girdi ve biri 50 liralık yemek yedi, diğeri ise aç açına oturdu bir bardak su içti ve çıktı. Siz beni şu ifadeler ile avutmaya çalışıyorsunuz. Bu lokantaya giren insanların yemek için kişi başına yaptığı harcama 25 liradır. Yahu bunlardan biri tok, diğeri aç! Tok açın halinden ne anlar? Bunlar sayı değil insan! İnsanca muamele bekliyorlar. Ortodoks ekonomistlerin eko-geyik muhabbetlerinde sayısal garnitür olmak istemiyorlar.

Onun için, ekonomik düzenin baştan sona yeniden yapılandırılması lazımdır. Kalkınan her ekonomide enflasyon olur. Bir zamanlar Almanya’da enflasyonun yüzde 4 trilyon 500 milyar’a kadar çıktığını unutmamak lazımdır. Önemli olan enflasyonun, milletin refah ve mutluluğuna zarar vermeyecek bir şekilde idare edilmesidir.

“Nasıl bir ekonomik sistem?” sorusuna başka bir yazı dizisinde cevap vereceğiz. Ancak şu kadar ile iktifa edeyim ki, fakirleri merkezine alamayan, onların sorunlarını çözecek mekanizmalar oluşturamayan hiçbir ekonomik sistem başarılı olamaz.

Doç. Dr. Mete Gündoğan

Enflasyonun düşürülmesi ile birlikte, ekonomideki bütün iyiliklerin ortaya çıkacağı kurgusu çöktü. Ancak, hala mevcut durumu hararetle savunanların sayısı da az değildir. Peki enflasyonun düşürülmesi, genel beklentileri karşılamıyor ise ve vatandaşın işine yaramıyor ise, kimin işine yarıyor? Sonuçlarındaki garabete rağmen, IMF ve birtakım çevreler niçin ısrarla düşük enflasyon istiyor?

Birincisi, enflasyon paranın (daha doğru bir ifade ile parası çok olanın) korkulu rüyasıdır. Finansal sermayeyi hızla eritir. Diyelim ki elinizde sabit getirili bono, tahvil ya da mevduat hesabı var. Enflasyon, bunların değerini düşürür. Enflasyon herkesi etkiler ancak bu tür finansal sermaye sahiplerini daha çok etkiler. Örneğin, parası olmayan bir gariban için enflasyonun 0 ile 100 olması arasında bir fark yoktur. Parası çok olanlar ise, mevcut hayat standartlarının pahalılaşmasının yanısıra, kenarda duran parasının erimesi ile erirler.

İkincisi, finansal sermaye uluslararası arenaya çıkıp da sıcak para olarak adlandırıldığı zaman karşılaşacağı en büyük felaket, girdiği ülkenin yüksek enflasyonda olmasıdır. Bu takdirde faiz-kur arbitrajı aleyhine döner! Şimdi buna bir örnek verelim. Ülkemize sıcak para $ olarak geldi ve 1.6 YTL’den piyasaya girdi. Ülkemizde enflasyon düşük olduğu için paramızın değeri de tedricen arttı ve 1$, 1.4YTL oldu. Bu noktada sıcak para çıkmak isterse, 1.6YTL’yi verip 1.14$ alıp çıkacak. Hem iç piyasadan kazanmış olacak, hem de çıkarken kazanmış olacak! Lakin, yüksek enflasyon ile birlikte paramız değer kaybetseydi ve 1$, 2YTL olsaydı. Bu durumda sıcak para 1.6YTL’yi verip 0.80$ dolar alarak çıkacaktı. Yani çıkarken kaybedecekti. Dolayısıyla, yüksek enflasyon olan ülkelerde develüasyon olma ihtimali de yüksek olduğu için, uluslararası sıcak paranın jandarmalığını yapan IMF, enflasyonun düşük olması için sürekli baskı yapacaktır. Parasal istikrarı da en önemli hedef haline getirecektir. Çünkü, milletin değil onların işine yarıyor.

Üçüncüsü, aşırı değerli YTL, ülkemizde ithalat patlamasına sebep olmuştur. Bize mal satan ve bizi pazar olarak gören ülkeler enflasyonun çok düşük seviyelerde seyretmesi için elinden geleni ardına koymayacaktır. Onlar için, ülkemizde insanlar işsiz kalmış, yatırımlar durmuş, yerli üretim durmuş, tarım ve hayvancılık çökmüş, devlet borca esir edilmiş vs. gibi sonuçların hiçbir önemi yoktur. Bize mal satan devletler de genellikle güçlü devletler olduğu için, IMF’yi de etkileme güne sahiptirler. Dolayısıyla enflasyonun düşük seyretmesi onların da işine yaramaktadır.

Son olarak, ülkemizdeki düşük enflasyon aşırı borca dayalı bir ekonomik yapılanma ile elde edilmiştir. Bu da, ülkemizin borçlarından dolayı sürekli tahakküm altında olmasını garanti etmektedir. Dolayısıyla çok düşük enflasyon, ülke ve bölgemizde milli menfaatlerimize aykırı projeleri olan devletlerin de işine gelmektedir.

Netice olarak, neo-liberal politikalar çerçevesinde ortaya atılan enflasyonla mücadele teorisi çökmesine rağmen ve halkımızın binde birini bile ilgilendirmemesine rağmen, rantiyeci mutlu azınlığın ve işbirlikçilerin işlerine geldiği için sürdürülmeye çalışılmaktadır. Ancak artık bu saçmalıkların daha fazla sürmesi mümkün değildir. Ne demişler; yalancının mumu yatsıya kadar yanar!

Doç. Dr. Mete Gündoğan

Ülkemizde neo-liberal ekonomi politikalarının uygulanması için ortaya atılan en önemli teori, enflasyonla mücadele teorisiydi. Elbette bu saçma bir teoriydi ancak öyle bir propaganda edildi ki sokaktaki vatandaşından Meclis’teki milletvekiline kadar herkes bunun doğruluğuna inandırılmıştı.

Bu teoride gözden kaçırılmaması ya da akıldan çıkarılmaması gereken en önemli şey, enflasyon tek haneli rakamlara düşürülünce iddia edilen iyiliklerin gerçekleşecek olmasıdır. Yoksa, tek başına enflasyonun düşürülebilmesi iddiası değildir.

Dolayısıyla bu teorinin çökmesi için iki şeyden birinin yapılması gerekiyordu. Birincisi, enflasyonun düşürülmesinin (matematiksel ya da reel olarak) mümkün olmadığının ispatlanması gerekiyordu. Böyle bir durumda “işte bakınız, ne yapılırsa yapılsın enflasyonun düşürülmesi mümkün değildir” diyerek, böyle bir teorinin/iddianın hiçbir zaman gerçekleşemeyeceği gösterilmiş olurdu. Aslında bu yoldan epey mesafe alındı ve ülkemiz uzun yıllar yüksek enflasyonla yaşadı. Bu durum o kadar çok kanıksandı ki insanlar artık enflasyonun düşürülemeyeceğini fıkralarla anlatmaya başladılar. Böyle bir durumda, enflasyonun düşürülerek ulaşılabileceği iddia edilen iyiliklere başka bir yoldan ulaşma çabasına girileceğine, dezenflasyon lobisi enflasyonun düşürülmesini “ekonomide kızıl elma” haline getirdi. Bu durum onlara kısmen tartışma avantajı da veriyordu. Hiçbir bilimsel değeri olmayan bu saçma iddialarının arkasına sığınarak istediklerini söylüyorlardı.

Ancak, birinci yoldan bu teorinin çöktüğünü anlamayanlara göstermek için, ikinci bir yol daha vardı. O da, enflasyonun tek haneli rakamlara düşürülmesine rağmen beklenen iyiliklerin gerçekleşmeyeceğini reel olarak göstermek idi. İşte şimdi, son 5-6 yıllık süreçte bu da gerçekleşti. Özellikle AKP Hükümeti döneminde enflasyon süratle tek haneli rakamlara düştü. Hatta aylık bazda, negatif enflasyon dahi çıkmaya başladı.

Peki teori nasıl çöktü? Teori, enflasyonun tek haneli rakamlara düşürülmesine rağmen beklenen iyiliklerin hiçbirinin gerçekleşmemesi ile çöktü. Dün de izah edildiği gibi, enflasyonun düşürülmesi ile gerçekleşeceği iddia edilenlerin neredeyse tamamının yalan olduğu ortaya çıktı.

Aslında Hükümetin şaşkınlığı da kızgınlığı da buradan ileri geliyor. Onlar bu teoriye inandılar ve her türlü riski göze alarak enflasyonu düşürdüler. Kesinlikle düşürülemez diye inanılan bir şeyi başardılar! Adeta Kaf dağının tepesine çıkıp içinde hazine olduğu iddia edilen sandığı alıp getirdiler. Ancak, sandık açıldığında içi boş çıktı. İddialar kuru bir yalandan ibaretti.

Bütün bunlara rağmen, hala mevcut durumu hararetle savunanların sayısı da az değildir. Başta IMF ve IMF işbirlikçisi kalemler enflasyonun salt düşürülmesini başarı olarak lanse etme gayreti içerisindedirler. Halbuki enflasyonun düşürülmesi, dün de bahsedilen iyiliklerin elde edilmesi halinde başarıdır. Aksi takdirde bunu başarı olarak lanse etmenin ardında başka şeyler aramak gerekir.

O halde bazıları neden aklını düşük enflasyonla bozmuştur? Düşük enflasyon, halkın beklentileri doğrultusunda hiçbir iyilik ortaya koyamıyor ise kimin beklentilerini karşılıyor? İlla düşük enflasyon, kimin işine yarıyor?

Doç. Dr. Mete Gündoğan

Son sıralarda ülkemiz gündeminin farlı konularda yoğunluğu sebebiyle, ekonomik gelişmeler ve sonuçları pek tartışılmıyor. Gündemde her ne kadar arkalara düşse de, şu sıralarda çok önemli bir ekonomik sonuç ile karşı karşıyayız. O da enflasyonla mücadele teorisinin çöküşüdür.

Yaklaşık 20 yıldır, ülkemizde neo-liberal politikaların uygulanma gerekçesinin merkezinde “enflasyonla mücadele” politikası vardır. Her şey buna göre ayarlanmıştır. Merkez Bankası’na verilen tek görev de budur; fiyat istikrarını sağlamak!

Bugüne kadar neo-liberal politikalar, halka hep şöyle telkinde bulundu: “yüksek enflasyon, bir ülkenin başına gelebilecek en büyük felakettir. Ekonomi politikalarının en büyük görevi enflasyonu düşürmek olmalıdır”. Bu telkinattan sonra da hep düşük enflasyonlu gelişmiş ülkeler örnek gösterildi. Ancak, onların gelişme süreçlerindeki yüksek enflasyon hep gözardı edildi.

Son 20 yıldır ülkemizde söylenen bu politikalar şu şekilde süsleniyordu. Enflasyonu düşürebildiğimiz takdirde hedeflediğimiz makro-ekonomik dengelere ulaşarak ulusça istediğimiz ekonomik ve siyasi istikrarı yakalamış olacaktık. Enflasyonu tek haneli rakamlara düşürünce, kamu finansmanı bundan olumlu bir şekilde etkilenecekti. Kamu finansmanının olumlu etkilenmesi ile bir güven ortamı oluşacak ve böyle bir güvenli ortamda faizler de düşecekti. Böylelikle, hem bütçe imkanları hem de özel kesimin tasarrufları üretken yatırımlara kanalize olacaktı. Bundan da en çok faydayı emek sağlayacaktı. İstihdam artacak yani işsizlik azalacak ve adil gelir dağılımı olacaktı. Böyle bir ortamda, ülkemizde fabrikalar açmak ve çeşitli yatırımlar yapmak için yabancı sermaye de koşarak gelecekti. Güven ortamının ve yatırımların artmasıyla da üretim artacak, ihracat patlayacak ve ithalat azalacaktı.

Bu güzel ortamı gören devlet, yavaş yavaş ekonomiden elini çekecek ve daha rasyonel çalışacaktı. Bunun sonucu olarak da devlet vatandaşına daha kaliteli hizmet verecekti. Neticede, yaşam standartları da yükselecek ve güçlü bir orta sınıf ile aydınlık geleceğe koşar adım gidecektik. Kaliteli bir eğitim veren, Ar-Ge yatırımlarına önem veren, teknolojik yatırım yapan güçlü ve müreffeh bir ülke olacağımızdan şüphe yoktu. Bütün bunlar düş değil, enflasyonun düşürülmesi ile birlikte gerçekleştirilecek olan hedeflerdi. Dolayısıyla her şey enflasyonun düşürülmesine bağlı idi. Amiyane bir tabir ile, enflasyonu bir düşürdük mü, artık bize karada ölüm yoktu.

Peki şimdi ne oldu?

Enflasyon tek haneli rakamlara düştü. Hedef yüzde 5. Daha da düşecekmiş.

Sonuç?

Hedeflenen makro-ekonomik dengeler kurulamadı. Borçlarımız 350 milyar doları aştı. İstediğimiz ekonomik ve siyasi istikrar yakalanamadı. Faizler düşmedi. Kamu finansmanı olumlu etkilenmedi. Devlet borcunu borçla çevirmeye çalışır hale geldi. Yatırım bütçesi çok daraldı. Devlet yatırım yapamaz hale geldi. Özel sektör zaten küçülüyor ve hayatta kalma mücadelesi veriyor. Yatırımlar durdu. İşsizlik azalmadı, tam tersine, arttı. Gelir dağılımında inanılmaz uçurumlar oluştu. Ülkemize yabancı yatırımcılar değil yabancı tefeciler (sıcak para) geldi. İhracat patlar gibi yaptı ama ithalat ondan çok daha müthiş bir şekilde patladı. Devletin elindeki ekonomik yatırımlar sağa sola peşkeş çekildi. Bunun sonucu olarak da devlet vatandaşlara kaliteli hizmet veremiyor. Eğitim sistemimizde sıfır çekenlerin sayısı çok arttı. Ar-Ge yatırımları ya da teknolojik yatırımlar diye bir şey de yok.

Sonuç; ülkemizdeki neo-liberal politikaların ana direği olan enflasyonun düşürülmesi politikası, iddiaların tersi ile sonuçlandı. İflas etti ve bitti.

Yaklaşık 20-25 yıllık bir yalan, acı bir gerçekle son buldu; Ülkemiz hızla bir karanlığa doğru sürükleniyor.

Doç. Dr. Mete Gündoğan

De ki : Ey Kitap Ehli, Allah’ın ayetlerini niçin inkar ediyorsunuz ? Allah, bütün yaptıklarınızı görmektedir.

De ki: Ey Kitap Ehli, islamın hak din olduğunu bildiğiniz halde neden iman edenleri, Allah yolundan çevirmeye kalkışıyorsunuz ? Allah yaptıklarınızdan habersiz değildir.

Ali İmran Suresi 100. Ayet

Ey İman Edenler, eğer kendilerine kitap verilenlerden herhangi bir kısmına uyarsanız, sizi imanınızdan sonra çevirirler, kafir yaparlar.

Ali İmran Suresi 118. Ayet

Ey İnananlar ! Din kardeşlerinizden başkasını dost ve sırdaş edinmeyin. Onlar sizi bozguna uğratma çabalarından geri durmazlar, sıkıntıya düşmenizi isterler. Onların size karşı olan kin ve düşmanlıkları ağızlarından taşmaktadır. Kalplerinde gizledikleri düşmanlık ise daha büyüktür. Eğer akıl ediyorsanız, onların düşmanlıkları hakkında şüphesiz size ayetleri açıkladık.

Ali İmran Suresi 119. Ayet

İşte siz ( mü’minler ) onlar sizi sevmezken siz onları seven ve kitapların bütününe inanan kimselersiniz. Onlar ancak size rastladıkları zaman ‘’inandık’’ derler. Yalnız kaldıkları zaman da size olan öfkelerinden dolayı parmaklarını ısırırlar. De ki : ‘’öfkenizden çatlayın ‘’ Şüphesiz ki Allah, kalplerde olanı bilir.

Maide Suresi 51. Ayet

Ey İman Edenler, Yahudi ve Hristiyanları dost edinmeyiniz. Onlar birbirlerinin dostudurlar. İçinizden kim onlara dost olursa, o da onlardandır. Şüphesiz, Allah o zalimleri doğru yola eriştirmez.

Maide Suresi 52. Ayet

Onun için kalplerinde ( nifak ) hastalığı bulunan kimselerin: ‘’bir felakete uğramaktan korkuyoruz ‘’ diyerek onlara koşuştuklarını görürsün. Olur ki, Allah bir zafer veya kendi katından bir emir getirir de onlar yüreklerinde gizlediklerine pişman olurlar.

Maide Suresi 53. Ayet

O zaman mü’minler derler ki : ‘’sizinle beraber olduklarına dair bütün kuvvetleriyle Allah’a yemin edenler bunlar mı ? Onların bütün yaptıkları boşa çıktı, bu suretle büyük zarara uğrayanlardan oldular.

Maide Suresi 54. Ayet

Ey İman Edenler, içinizden kim dininden dönerse bilsin ki, Allah, onun yerine Allah’ı seven Allah’ın da onları sevdiği, mü’minlere karşı alçakgönüllü, kafirlere karşı onurlu ve zorlu, Allah yolunda mücadele eden, dil uzatanın kınamasından korkmayan bir kavim getirir. Bu, Allah’ın dilediği kimseye verdiği ihsanıdır. Allah, ihsanı bol olan ve her şeyi bilendir.